Discover Eindhoven, The Netherlands in this catalogue of creative happenings
ABOUT  |  LINKS  | RSS

Children and angels

December 12th, 2009

Filed under: MUSIC


Herman van Veen

I came across Herman van Veen from the very first moment  I  arrived in Holland. No, really. He was waiting for someone at the airport when I was being picked up after just having flown in from Melbourne via Hong Kong. Later on, Dutch language teachers told me he was someone I should check out; excellent for the vocabulary, great music etc, but I got the feeling he is considered somewhat a national treasure. However, I really discovered Herman van Veen one Christmas, when randomly zapping on the tv, I was treated to a concert being broadcast from a nice cathedral somewhere probably in Amsterdam.

That year was 2008, and by then my Dutch was good enough to understand most of the lyrics of his songs. (Incidentally he sings in English, French and German too). At 65 years of age, he has had a career spanning 35, possibly 40 years. He is what the Dutch call a cabaretier – a mixture of storyteller, comedian, musician, troubadour, dancer.  An all-round entertainer, a vaudevillian act, I suppose.

The other evening (8 December), I went to Enschede  for a Christmas concert given by Herman van Veen. The proceeds were to go to Herman’s charity fund that he set up years ago, for kids rights. And like all performers who care about children and who have their own children and grandchildren, it promised to be a concert full of stories. With a voice still so deep and creamy, his violin playing bright and strong, Herman can mash the piano with expert confidence. The bond between him and Edith Leerkes, his accompanist on guitar, is palpable. I was mesmerised for the entire 50 minutes and ungraciously wished away the school kids who hit the boards after Herman left the stage. I know I was raising money for such kids, in other countries, but for me, Herman raises the kid in me.

I’ll leave you with a picture he left in my mind, a poem from the point of view of the angel that goes on top of the Christmas tree. How we only ever bring it out during that special time of the year, and how we keep it tucked away in darkness all the other 363 odd days of the year. How sad it is that we push our Christmas/Christian spirit away, our ability to be charitable and love unconditionally. Then again, it’s a duty that the angel undertakes every year, despite how we take her for granted. Something to think about? That was the prettiest sentiment of the evening, and like any child, I was left wanting more.

De engel

Boven, in het topje van de kerstboom, stond een engel.
Hoe zij daar gekomen was,
dat kon zij zich met de beste wil niet meer herinneren.
Zij had nog een vage heugenis
aan een nauwe, donkere ruimte,
waaruit zij opeens door een kleine hand
in een zee van licht getild was.
Zo moet het zijn als je geboren wordt.
En sinds dat ogenblik was zij altijd gelukkig geweest.
Dit ‘altijd’ had eigenlijk nog maar één avond geduurd,
maar voor een kerstengel is dat een eeuwigheid.
Zij wist toen immers nog niet
dat het kerstfeest maar één enkele avond duurt
en dat die al bijna voorbij was.
Zij stond, met een blikken knipje aan de boom bevestigd,
zachtjes heen en weer te wiegen
en keek door haar gazen vleugels
naar de lichtjes van de kaarsen
die beneden haar brandden.
En opeens, daar doofde een kaars uit.
En nóg een, en nóg een.
Het werd steeds donkerder om haar heen
en op het laatst zag zij niets dan de zwarte nacht.
In het begin dacht zij dat het een grapje was,
maar toen het donker bleef, vroeg zij af:
Had ik beter moeten opletten toen het nog licht was?
Is het nu te laat …?
Onzin. Ik heb dat licht gezien,
dus is het niet te laat.
Want ik heb immers
de herinnering.

Niet anders dan ik mij
dit verhaal herinner

Add your comment

Related posts

Press pause every Thursday at the MuziekgebouwLight digression for a table of friendsWho – or what – is Zwarte Piet?A master missing something